ertuğrul söyler

bir an hayat çizgimin masamın kenarına kadar uzanıp bana seslendiğini duydum, bir şaman ayinine katılmış gibi. kültablamı boşalttım. kırık bir fotoğrafa baktım bir müddet. griye çalan dağlar vardı sol tarafta. geniş bir ova ayaklarının altında, çeltik tarlaları ise sağ kenarında duruyor dumanı gözleri yakıcı. bir tek fotoğraftaki yüz solgun, kağıtın eskiliğinden midir? hiç seçilmiyor, ne kaşlar kaş ne gözler göz. çekmeceyi açıp arka taraflarına itiverdim. daha sonra bu davranışımdan utandım. radyoyu kapattım. sokaktan küçük tıkırtılar geliyor. saatim tik tak diyor. evet bavulumu hazırlamalıyım. sokak kapısını açtığımda saat gece yarısını çoktan geçmişti. evimle fabrika duvarını ayıran dar ve uzun, çatısı olsa bir mağara girişi gibi kasvetli sayılabilecek yolu hızlıca geçtim. caddeye vardığımda etrafta bir kaç kedi ve yolda bir grup halinde çeteleşmiş köpeklerden başka kimse yoktu. sert bakışlarından kaçınarak yolun kenarından emin adımlarla ilerledim. aparmanların sarı ışıklı pencerelerinde perdeler açıktı, avizeler ışık saçıyordu. galiba “benim avizem siz bilmezsiniz öyle görkemlidir" mi demek istiyor evin hanımı? yada belediyeye masraf olmasın diye sokağı aydınlatmak gibi bir kamu hizmeti gerçekleştiriyor?. köpeklerden kurtulduğumda çetenenin haracını avizelerin ve ev hanımlarının ilginç uygulamalarına kafa yorarken ödemiş olduğumu düşündüm. tabiat ana bu alegorik anlatımda gerçekten kusursuz. sahile vardığımda bir banka oturum cebimden sıgara paketini çıkardım. hava rüzgarlıydı, yakmak için bir kaç kibrit harcadım ama nafile bir türlü yakamadım. o anda yüzüme doğru yaklaşan bir el farketim. gölge adam avucuyla koruduğu ateşini bana sunarak “burdan yak istersen" dedi. çakmağının alevi yüzündeki çizgileri koyulaştırdı, açık seçik olmasada kırklı yaşlarda bir adamdı, siyah pardesünün içinde boğazını örten gri bir kaşkolu vardı. elleri titrekti. bankın boş olan kısmına oturdu. “buralımısın?‿ diye sordu. biraz tereddütten sonra “evet bir sıgara içimlik yol" diyebildim.

Yorum yaz