Perde açılır…
(dalkavuk söze girer)
“el ele tutuşmuş, zincirin çelik halkaları gibi güneşte parlıyor yüzleri, dinleyin her biri kendi yöresinin ağzıyla söylüyor şarkısını ve sonsuz mutluluk içinde,”
(soytarı küçümseyerek ve sessizce)
“dudaklarında üflüyor İsrafil fildişi sûrunu”
(koro)
Tapınağımız çok büyük,
bulutlara değiyor bir ucu
Kanamasın yeryüzünün karnı
örelim inciden yapımızı
“Fatih GÜRSU”
Her zamanki koltuğumda oturuyor, televizyonda adını o anda hatırlayamadığım ama daha önce izlediğimi zannettiğim bir film izliyordum. Yorgundum, filmin başını hatırlayamıyordum. Ama o bilindik azılı izleyici inadıyla sonuna kadar devam etmeye çalışıyor, kapanan gözlerime zar zor engel olabiliyordum. Gözlerim kapanıvermiş. Nasıl kapandığını hatırlayamıyorum. Yazının devamı »
Bir düşün izi kıyıda beliren ses. Dik yamaçların eteklerine inen titrek ve düşünceli. İyot kokulu şeffaf dudaklarında yosun parçaları, parmak uçlarında çoğalan karıncalar sessiz ve telaşlı, Sıcak göğsünü örten sis bulutu, eriyen yıldızlar beyaz teninde kızıl bir leke. Gün doğmadan hemen önce. Orada, dümenini kırdığı yerde donuk gözleriyle beklemekte. Yelkenine sarınmış ve bildiklerinden sakınan eğreti bir çocuk. gördüğüm bir mesel şimdi: kördüğüm
Ressam, eserin son halini hayalinde canlandırdığı vakit, yaptığı iş uzadıkça uzar. Maddeyle ruhun karışımı kolay değildir, gölgeler ne parlaktır nede karanlık. Belki bu yüzden başıboş gezintilerim daha kısa sürmüştür. Hedefin varlığı beyni öylesine meşgul eder ki kaygan taşların üstünde adım atmaya çalışırken insan pürüzsüz bir yerde yürüyormuş hissine kapılır. Serbest gezintiler ise karabasanlarla doludur, aklınız sürekli birbiriyle alakasız binbir düşünce ile meşguldür.