ipler ve köprüler
AÄŸustos 11th, 2006 Günlük Yorum kısmına uçgözlerime ne oldu, göremiyormuyum yoksa, hayır, çok az da olsa görüyorum, solum da bir kapı var, önümde bir duvar, duvarın önünde de iki koltuk ve bir masa, gördüklerim bu kadar, bir yerler de ışıkları yakan bir düğme olmalı, biraz daha dikkatli bakmalıyım, kapının kenarında olması lazım ama kapı sağımda kalıyor onu pek seçemiyorum, dönmem gerek, dizlerimi büküp bacaklarımı saÄŸa doÄŸru iterek biraz da olsa kapı netleÅŸiyor yanılmadığımı anlayıp elektrik düğmesine doÄŸru uzanıyorum, ellerim yetiÅŸmiyor, olmuyor, ayaklarımla yapmalıyım önce geriye doÄŸru sonra ileriye doÄŸru biraz da hızlanıp aynı hareketi birkaç kez daha deniyorum sonunda baÅŸaramıyorum ama, kendimi yerde buluyorum! düştüğüm yerden kalkıp düğmeye basıyorum, ışık her bir tarafı ve en küçük ayrıntıları aydınlatıyor koltuk altlarını, duvar köşelerini, masanın üstündeki ÅŸiÅŸeyi, aynayı. Aynada kendime bakıyorum, boynumdaki ipi çıkartıp yanımda ki masaya bırakıyorum. Kapı açılıyor, bir kadın yüzüme bakıyor “ne iÅŸin var bu odada “diyor, cevap vermiyorum, o devam ediyor “üstünü giyin iÅŸe geç kalıyorsunâ€? üstüm giyinikti benim bahsettiÄŸi iÅŸ ne oluyor acaba. Kadının yüzü ciddiydi ve bulunduÄŸum yer ona ait olmalıydı yoksa böyle konuÅŸmazdı, kadın “hadi çabuk birazâ€? deyip uzaklaşıyor, kadının peÅŸinden odayı terk ediyorum ona sormalıyım diye düşünüyorum, ona ne soracağımı bilmiyorum, onu takip ediyorum “gel başımın belasıâ€? diyor, elime yeni giysiler veriyor, üstümdeki ÅŸeyleri çıkarıp onları giyiyorum, kadın tekrar bir ÅŸeyler söylüyor, o sırada başım aÄŸrımaya baÅŸlıyor, kadının dediklerini anlamıyorum artık, buradan çıkmalıyım, hem de çabucak bir o yana bir bu yana koÅŸuyorum önüme gelen bütün kapıları açıyorum sonunda merdivenlere inen kapıdan dışarı çıkıyorum, başım daha aÄŸrıyor boynumdaki ipten olmalı diye düşünüyorum, bir an ayaklarımın yere basması beni mutlu ediyor, odayı hatırlıyorum sokakta yürürken, kim yapmış olmalı diyorum ben yapamam, hayır yapabilirim ama yapsaydım pekala niçin yaptığımı bilirdim, peki bir baÅŸkası niçin yapmıştı. Çözmüyorum, anlamsız geliyor.
kafka’nın ruhunun düşlerinden hiç eksilmemesi dileÄŸiyle… bu yazdığını keÅŸke rüyada yaÅŸasaydım…
cümlemize