ertuğrul söyler

“1998 senesi itibariyle mersin yaÅŸamımın Ä°stanbul’a dönüş ÅŸeklini almasıyla beraber, yılarca ilgilenmediÄŸim kente döner dönmez tanıştığım ilk insandı kendisi, o dönemlerde onlar, heyecanlarına ortak olmaya çalıştığım ÅŸiir dergisi çıkartma çabasını sürdürürken, bir yandan da bir fanzin çalışmasına baÅŸlamış “siyah açı” adında bir fanzinimizi haftalarca uÄŸraÅŸarak sadece 1 sayılık hayata geçirebilmiÅŸtik, ErtuÄŸrul; aslında varlığını yola adayabileceÄŸine inandığım belki de tek insan…
Yolundan dönmemek konusundaki inadı, yaşamın bir yerinde çabalarına iteleyerek, Hatay yollarına düşürmüş, yapabileceğinden fazlasını yapmış, sonra kente geri dönmüş, resim tutkusuna, fotoğraf ve sinemayı eklemiş, denemenin en keyifli yanının yol olduğunu (bence) keşfettiğini düşündüğüm dostum, gene yollarda harmanladığı bilgisini, Türkiye’nin farklı yerlerinde biçimlendirmiş, kendi hikayesine gebe Anadolu topraklarının umudu olmuş, hikayelerini düş tadından yenmez hale getirmiş… Ertuğrul; sözün bir yerinde sadece susulursa tanınabilecek bir insan…
Ä°nsan yaÅŸamının ve doÄŸanın renklerini hem söz, hem resim kılmış, duruÅŸunun sırrına maalesef muvaffak olamamış insanları hep tanımış, tanıdığını unutmamış… ErtuÄŸrul; bir gün kendi hikayesinin içindeki kahramanlara asla ÅŸans tanımayacağına inandığım, varlığına minnettar olduÄŸum, Ä°NSAN…” “cem nalbant”