ertuğrul söyler

Saçlarım uzadıkça tükeniyor birer birer bütün aklar, geride kalan karalar ise “yok” diyor sırası geldikçe. Ellerim beynimle uyuÅŸmuyor, düşürüyorum, ikisinide yok sayıyorum. Kullanılmayan, istenmeyen ve çürümüş bütün artıkları topluyorum üst üste yan yana ve çaprazlama dizip cümleler kuruyorum bittikçe uzaklaşıyorum, bir kelime gittikçe bir kelime daha, sonra dönüyor yankısı yüzümde. Bütün ölmüşlerim adına selamlıyorum hepsini, ölümüm adına uÄŸurlayıp, bütün öleceklerim adına gömüyorum. Çaresizlik içinde kanıyor gözleri, iniltiler, uÄŸuldamalar ve hıçkırıklar duyuluyor. Beklemiyorum diyorum, oysa her gün aynı yerde saatlerce oturuyor ve “beklemiyorumâ€? diyor. …ötesi çok uzakta, yeryüzü kadar yakın deÄŸil toprak ayaklarımın altında, bir adım atıyorum sonra gömüyorum, bir adım atıyorum sonra gömüyorum, bir adım atıyorum sonra gömüyorum… Saatleri geri kuruyorum, geçmiÅŸim çalıyor bir sabah uyanıyorum, yüzümü yıkamadan, kahvaltımı yapmadan çıkıyorum sokaÄŸa ilk gördüğüm adama soruyorum “saat kaç?â€? ne saati? Diyor “o da ne?â€? sokağın sonunda bir baÅŸkası gözüme çarpıyor koÅŸar adım yanına gidip yakasına yapışıyorum, bağırarak “saat kaç?â€? diyorum, yüzüme bakıyor korkuyla, yakasından tuttuÄŸum ellerimi iterek uzaklaşıyor, arkasından üzünce bir süre bakıyorum, gözlerim yaÅŸlanıyor,göz yaÅŸlarımın düştüğü yere çömeliyorum, __geç kaldım, geç kaldım amansızca geç kaldım…

Yorum yaz