Cezam
Nisan 7th, 2007 Öykü Yorum kısmına uçBir anda kendimi korkak hissettim ve korkak olmak olmayı isteyeceğim en son şeydi. Korkaklıktan kaçayım derken saldırganlığa vardım çünkü kaçmayı yanlış öğrenmiştim çünkü kaçmayı ben öğrenmiştim çünkü Angelica bana kaçmayı öğretmemişti. Yumruklarım küçüktü. Güçlü olup olmadığımı bilmiyordum. Devam ettim, çünkü devam etmek benim için hep tek seçenekti. Durana kadar devam ettim. O duvarı değil de elimi kırana kadar pek çok şeyi yıktım zannettim oysa aynen o duvarda olduğu gibi kimsenin umursamayacağı hatta göremeyeceği küçük-küçücük-küççççücük göçüklerdi telafisi daima mümkün, sonrasında benden onlarda iz olarak kalacak olan. Duvarı ve kirişi kıramadım, kendimi kırmayı da böyle öğrendim.
Nihayetinde öldüm.
Öldükten sonra o tek an sanki hiç durmamış gibi devam etmeye başladı ve zaman yeniden oluştu. Ben böyle zannediyordum. Ama meğer zaman hiç yokmuş ve hiç de var olmamış.
Bütün bunların sonrasında geride sadece iki ‘şey’ kaldı. Ben ve cezam. Ben öldüm. Ölümün yanında cezam hala beni beklemeye devam ediyor.
Ölmeden önce ona “elimden geleni yaptım,” dedim.
“